وقتی این واژه را دیدم٬گذشته ام ٬همانند یک فیلم ٬در ذهنم مرور شد
یاد گذشته ام افتادم و در حسرت ای کاش و ای وای هایی که دیگر فکر کردن به آنها دردی را دوا نمی کند
با این که سنی ندارم ولی حسرت برخی چیزها بر دلم سنگینی می کند و به این فکر می افتم که چرا
بزرگترین فرصت های زندگیم را کوروکورانه در وادی غریب بی تجربگی رها ساختم!
این مطلب سوز دلم می باشد از خام بودن در سنینی که همه می گویند:باید از آن در س ها و تجربه
های زیادی کسب کنیم
بعصی اوقات به چیزهایی دل می بستم که در حد واندازه هایم نبود٬به سمت چیزهایی گرایش پیدا کردم
که اصلا نباید در چند قدمی آنها پرسه می زدم
ولی اکنون زیباترین احساس را دارم و تمام "ای کاش ها" را در گوشه ای از متروک ترین ناحیه افکارم رها
ساختم تا دیگر گذشته ام باعث رنجیدنم نشود
الان فقط به آینده ای امیدوارم که راه خوشبختیش در دستان خودم می باشد......
